Kreşe uyumun ilk iki haftası: çalışan ebeveyn için gün gün plan

Çalışan ebeveynlerin kreş seçerken en çok sorduğu sorulardan biri şu: "İşe ne zaman dönebilirim?" Dürüst cevap şudur: çocuğun kreşe uyumu genellikle 5 ile 10 iş günü sürer ve bu sürenin ilk yarısında sizin de kulüpte olmanız gerekir. İşe dönüş tarihinizi kreşin başlangıç tarihiyle aynı güne koyarsanız hem siz hem çocuğunuz zorlanırsınız. Bu yazıda Pırpır’da yıllardır uyguladığımız iki haftalık planı, çalışan bir ebeveynin takvimine göre anlatıyoruz.

Başlamadan önceki hafta

Uyum kreşin kapısında değil, evde başlar. Başlamadan bir hafta önce çocuğunuzla kreşten "gideceğimiz yer" diye söz edin; abartmadan, sıradan bir yer gibi. Kreşin önünden geçerken bahçeyi gösterin. Bebek grubuna başlayacaksanız uyku ve beslenme saatlerinizi yazın: son mama saati, uykuya nasıl daldığı, onu en çabuk ne yatıştırıyor. Bu bilgiyi ilk gün sorumlu eğitimciye veriyoruz ve bebeğin takvimi buna göre yazılıyor.

Çantayı birlikte hazırlayın. Yedek kıyafetler, kaymaz tabanlı ev ayakkabısı ve evden tek bir tanıdık nesne: küçük bir bez, bir oyuncak. Tanıdık nesne çocuğun evle kreş arasında taşıdığı köprüdür; kaybolmasın diye adını yazın.

1. ve 2. gün: birlikte bir saat

İlk iki gün çocuğunuzla birlikte sınıfta yaklaşık bir saat kalırsınız. Bu sürede sizden beklediğimiz tek şey "orada olmak": oyunun içine girmeden, çocuğunuzu öğretmene doğru itmeden, odanın bir köşesinde oturmak. Çocuk sizi güvenli bir üs gibi kullanır; ortama gider, döner, yine gider. Öğretmen bu sırada çocuğa yaklaşır, onun sevdiği oyuncağı bulur, adını sık sık söyler.

Bu iki gün için işten yarım gün izin almanız yeterlidir. Sabah 09:30 gibi gelip öğle yemeğinden önce ayrılmak en iyi saatlerdir; çocuk dinç, sınıf sakindir.

3. ve 4. gün: odada siz, oyunda o

Üçüncü günden itibaren süre uzar, siz odanın kenarına çekilirsiniz. Çocuğunuz size geldiğinde ona sarılın ama oyunu siz başlatmayın. Dördüncü gün ilk kısa ayrılığı deneriz: "Ben bir kahve alıp geliyorum" deyip 10–15 dakika odadan çıkarsınız. Çıkarken mutlaka vedalaşın. Gizlice çıkmak ilk gün kolay görünür ama ertesi gün çocuk sizi hiç gözden kaçırmamaya çalışır; uyum uzar.

Veda için her gün aynı, kısa bir cümle seçin: "Öğle yemeğinden sonra geliyorum." Çocuk saati bilmez ama günün sırasını bilir; yemekten sonra gelmeniz ona söz verdiğiniz şeyin gerçekleştiğini gösterir.

5. gün ve ikinci hafta: ayrılığı uzatmak

Birinci haftanın sonunda çoğu çocuk öğle yemeğine kadar sizsiz kalabilir. İkinci hafta öğle uykusunu ekleriz. Uyku, uyumun en hassas eşiğidir: çocuk tanımadığı bir yatakta, tanımadığı seslerle uyumayı öğrenir. Bu yüzden ilk uyku günlerinde çocuğu uyanır uyanmaz almanızı isteriz. Rapor kartında uykuya dalma ve uyanma saatini göreceksiniz; ilk günlerde kısa olması normaldir.

İkinci haftanın ortasında tam güne geçeriz. Bu noktada artık işe dönebilirsiniz; ama ilk tam gün haftasında mümkünse çocuğu 17:00 civarında almaya çalışın. Uzun gün, uyumun son basamağıdır.

Ağlama normal mi?

Evet. Vedada ağlamak uyumun bir parçasıdır ve çoğu çocukta kapı kapandıktan birkaç dakika sonra geçer. Bizim için önemli olan, çocuğun gün içinde oyuna dönebilmesi, yemek yemesi ve uyuyabilmesidir. Rapor kartı bu yüzden önemlidir: vedada ağlayan çocuğun öğle yemeğini bitirdiğini ve bahçede kum havuzundan çıkmak istemediğini okumak ebeveynin en çok ihtiyaç duyduğu bilgidir. Gün içinde iki kez fotoğraflı kısa mesaj da göndeririz.

Uyum her çocukta farklı ilerler. Kimi çocuk üçüncü gün el sallayıp içeri koşar, kimi ikinci haftanın sonunda bile sabahları zorlanır. Takvimi her gün birlikte gözden geçiririz; gerekiyorsa bir adım geri gideriz.

Kendinize de zaman tanıyın

Uyum yalnız çocuğun değil, ebeveynin de sürecidir. İlk ayrılıkta kapının önünde ağlayan, işe gidince telefonu elinden bırakamayan çok veli tanıdık. Bu yüzden ilk hafta bir öğretmenimiz size gün içinde kısa bir not yazar. Endişelendiğiniz bir an olursa aramaktan çekinmeyin; "her şey yolunda" cümlesini duymak bazen bütün öğleden sonrayı kurtarır.